Verhaal als een netwerk

Echte vrijheid van keuze ontstaat natuurlijk pas als de gebruiker zelf besluit welke richting het verhaal op gaat. Alleen is het dan moeilijk om een verhaal te vertellen waarin een opbouw en een climax zit, zoals bij een lineair verhaal. Je komt dan veel meer uit op de beleving van een spel. In een spel ben jij de hoofdpersoon en bepaal jij waar je heen gaat en hoe het verhaal zich ontwikkelt. Er is geen heldere opbouw meer maar wel het gevoel dat jij IN het spel zit. Dat is ook veel waard.

Echte verhaallijnen bestaan niet meer in een non-lineair verhaal.
Het worden meer fragmenten informatie die samen een verhaal vormen.
Lastig is natuurlijk dat de schrijver nooit weet welk fragment de gebruiker als volgende gaat kiezen. Hij heeft dan geen controle meer op het verloop van het verhaal en op de tijd. Oorzaak en gevolg zijn dan ook niet meer bruikbaar.

Een diagram van een vrij en echt non-lineair verhaal ziet er uit als een netwerk. Een verhaal dat op deze manier is opgebouwd verliest aan verhaal maar wint aan beleving. Het is spannend om zelf je weg te zoeken. Het is de gebruiker die het verhaal maakt. Zelfs de maker zal nooit precies weten wat de gebruiker gaat ervaren, dat is namelijk elke keer anders. Dit wordt ook wel een unrestricted story genoemd.

image

image

Met een mediascape kun je op allerlei manieren verhalen vertellen. Je kunt bijvoorbeeld dezelfde locaties vanuit verschillende perspectieven bekijken, bijvoorbeeld vanuit een vogel, een insect en een paard. Of een gebeurtenis vanuit verschillende personages vertellen, bijvoorbeeld de dader, het slachtoffer en de politie inspecteur.
Je kunt ook onderzoek doen naar de geschiedenis van een bepaalde plek en dat combineren met interviews met mensen die er wonen. Of je maakt een fantasieverhaal over een plek, bijvoorbeeld een spookverhaal of een love-story.
Meer voorbeelden van mediascapes